Tramwaj konny
W pierwszej połowy XIX wieku dużą popularność zyskały tramwaje konne. Był to rodzaj miejskiej komunikacji szynowej. Pojazd poruszał się dzięki sile mięśnie jednego lub dwóch koni.Tramwaj konny umożliwiał znacznie szybsze poruszanie się po mieście. Drogi pokryte były wówczas brukiem, który ograniczył prędkość konnych omnibusów. Tramwaje natomiast poruszały się po gładkich szynach, dzięki czemu rozwijały większe prędkości.
Tramwaj konny pojawiał w Warszawie w 1866 roku, kursował między dworcami kolejowymi. Był to pierwszy pojazd tego typu w Polsce. Następnym miastem mogącym pochwalić się miejską komunikacja był Gdańsk. Udostępnił on konny tramwaj w 1873 roku. Kolejne linie uruchamiano we Wrocławiu (1877) i Szczecinie (1879). Ostatnią miejscowością, która wybudowała sieć konnego tramwaju, był Kostrzyn nad Odrą (1903).
Jednak konie nie były w stanie sprostać dużej ilości pasażerów. Dlatego też linie tramwajowe były krótkie. W dobie rewolucji przemysłowej zlikwidowano tramwaje konne na rzecz elektrycznych pojazdów. Mechaniczne tramwaje mogły przewozić znacznie więcej ludzi na dalsze odległości. Istotną zaletą był także czystość, jaką oferowały elektryczne tramwaje, czego nie można było wymagać od koni.
Tramwaj wodny
Taksówka wodna zyskuje coraz większą popularność w miastach nadmorskich. Dotarcie na drugie brzeg jest zdecydowanie szybsze. Ten typ komunikacje jest już rozpowszechniony m.in. w Goeteborgu, Hamburgu, Wenecji (vaporetto) oraz w Świnoujściu. Tramwaje wodne kursują miedzy określonymi portami według obranego rozkładu jazdy.
Pierwszy tramwaj wodny zbudowano w XIX wieku. Choć nie stanowił on konkurencji dla pojazdów szynowych to nadal pozostał w użytku. W Polsce z komunikacji wodnej można skorzystać w Bydgoszczy, w Gdańsku, w Gdyni, na Helu, w Sopocie, w Szczecinie oraz w Warszawie. Planowany jest także udostępnianie połączeń wodnych w Darłowie i Krakowie.